Wouter Wijnen, de turnkampioen, toont zijn medaille

"Turnen is iets voor meisjes!"

"Ja, dat dacht ik toen," zegt Wouter Wijnen uit Klein-Genhout een beetje verlegen. "Ik wist nog niet dat turnen zo leuk was."

Wouter was vijf jaar toen hij samen met zijn ouders en broer de open dag van turnclub Excelsior in Schimmert bezocht. Eigenlijk wilde hij helemaal niet gaan, zijn ouders moesten hem bij wijze van spreken met zich meeslepen. Maar toen hij eenmaal binnen was en de sfeer geproefd had, wist hij het zeker: Turnen, dat wilde hij gaan doen!

Hij werd ingedeeld bij de beginnergroep en oefende tweemaal per week dat de stukken ervan af vlogen. Plezier in de sport en hard werken vertaalden zich al spoedig in het behalen van enkele clubmedailles.

19 Mei 2006. Limburgs Kampioenschap in Vaals.

Wouter is zenuwachtig. Hij doet mee aan het kampioenschap, niveau 11.

De familie zit op de tribune en kijkt gespannen naar de verrichtingen van Wouter.

Het gaat goed.

De jury vult zijn punten in op de lijst.

Dan komt de huldiging. Wie mag er op de hoogste trede staan?

Als de naam 'Wouter Wijnen' door de speakers genoemd wordt, klinkt er vanaf de tribune een uitzinnige schreeuw van vreugde. Moeder Monique springt van enthousiasme bijna naar beneden.

Limburgs Kampioen turnen. Het staat op een groot bord voor het raam bij Wouter thuis. Vóór de wedstrijd had de jongen het bedongen: Als ik win, schrijf je het op een groot bord. En moeder Monique kwam haar belofte na.

Het kan niet op. Nog meer feest! Wouter doet binnenkort zijn Eerste heilige communie. Als ik hem bezoek, zijn de voorbereidingen in volle gang. De hulptroepen (opa en oma) doen erg hun best om mee te helpen de zaak klaar te krijgen.

Op mijn vraag wat hij het belangrijkste vindt, het kampioenschap of de eerste communie, zegt Wouter resoluut: "De eerste communie, want dat komt maar één keer voor."

En zo is het.

AG