Een lintje voor Nellie

"Vijf jaar lang heeft ze al voor me gezorgd en over me gewaakt, dag en nacht. Een geweldige vrouw. Zonder haar ben ik niks!" Martin Coumans uit Kleingenhout spreekt moeizaam, maar de uitdrukking in zijn ogen overtuigt.

"Voor zulke mensen moest er eigenlijk ook een onderscheiding zijn," vervolgt hij terwijl hij wijst op zijn vrouw Nellie.

"Vergeet Martin Dols niet, de begeleider uit het Sittardse ziekenhuis," vult Nellie aan.

Bij deze intermediair kunnen hartpatiënten terecht met hun vragen. Hij maakt een praatje, bemoedigt, troost, regelt afspraken met specialisten en zo meer.

Het gesprek gaat nog een tijdje over ziekte en verzorging, maar op een gegeven moment en onder het genot van een kopje koffie, roer ik het onderwerp aan waarvoor ik eigenlijk gekomen ben: het wegkruis op de kruising van Grootgenhout en Kleingenhout.

Hoewel Martin, aan zijn stoel en bed gekluisterd, snel vermoeid raakt, wil hij me toch een en ander vertellen over het door hem geplaatste wegkruis.

"Vroeger stond er ook al een kruis, geplaatst door mijn ouders," begint hij. " De reden weet ik niet meer. Maar op zekere dag was het weg. Gestolen!"

De verontwaardiging is nog van zijn gezicht af te lezen.

Feitelijk staat het op het land van de familie Coumans, ook de twee bomen links en rechts en het perkje met violen.

De rest van het hoekje grond is van de gemeente.

In 1986 wist pastoor van Oss een kruis te koop op de oude begraafplaats in Bunde. Met z'n drieën hebben ze het opgehaald.

"Het is minstens 250 jaar oud!" benadrukt Martin.

Het vieze en verroeste kruis werd vakkundig gezandstraald, geprimerd en geschilderd.

Bij steenhouwerij Bröls kwam de blauwe steen voor de voet vandaan en werden de letters M C en N B uitgekapt (Martin Coumans en Nellie Bons).

"We moesten bij de gemeente een vergunning aanvragen om het kruis te mogen plaatsen. Maar dat was geen probleem. Een kwestie van een telefoontje. De afspraak was wel, dat we het zelf zouden onderhouden."

A.G.

N.B. Martin Coumans is in 2006 overleden