Samen het paardje uitlaten

De hond mag natuurlijk ook mee. Met enig geluk kun je ze tegenkomen op de wandelpaden van Genhout: Inge, Esther en Axel Schoenmakers.

Ze hebben de kleine pony nog niet zo lang, maar je ziet aan alles dat het diertje zich al goed op zijn gemak voelt bij zijn weldoeners. Zo mag je de familie gerust noemen. Als een mager scharminkel kwam het diertje bij hen. Anderhalf jaar oud, een baby nog en totaal verwaarloosd door zijn vroegere baas! Omdat hij toch van geen nut was!

Hij heet Lucky. In de wei tegenover het huis graast hij samen met Buck, de Haflinger, die zich heeft opgeworpen als zijn beschermer.

's Avonds halen Inge en Esther hen uit de wei. Als trouwe hondjes komen ze aangedarteld en laten zich gewillig de lijn aandoen. Buck loopt voorop en kijkt geregeld achterom terwijl hij een hinnikend gebrom laat horen alsof hij tegen Lucky wil zeggen: je moet dichtbij me blijven. Aandoenlijk om mee te maken.

Vader Hub heeft achter het huis een stal gemetseld met een loopruimte voor beide paardjes. Het is een vakkundig gemaakt bouwwerk, een werkelijk riante huisvesting voor Buck.

Tegenover de stal, aan de andere zijde van de loopruimte, staat een houten huisje met een grappig klein deurtje. Het onderkomen van Lucky.

Esther is met haar negen jaren al een echte amazone. Ze praat enthousiast over het berijden en verzorgen van de paarden. Ze heeft les in de manege van Arensgenhout. Die staat algemeen bekend om de leuke manier van lesgeven. Daar leert ze stappen, draven galopperen en springen. Maar ook borstelen, hoeven krabben, opzadelen en afzadelen en het hoofdstel omhangen. Ze doet ook regelmatig mee aan wedstrijden in de manege. Laatst werd ze zelfs tweede!

De avond waarop ik op bezoek ben, komt de dierenarts. De veearts, zegt Axel.

Hij zal de paarden een chip inbrengen onder de huid in de nek. Die chip vormt een uniek registratienummer dat alle paarden die de weg op gaan, sinds januari, verplicht moeten dragen.

A.G.